از پنجره ی پاییز به زمستان مینگرم

به سرمایی که حتما آمدنیست

به قلب ضعیف درختانی که خواهند مرد

به غرور شاخه هایی که حتما می شکنند

و به خودم

به لرزش های  سخت کنج اتاق

به افسوس های بی تو بودن

به افسوس های تنهایی

کاش بودی و با من از بهار می گفتی

در آغوش می گرفت شبحه ضعیفم تن گرم تورا

و محو می شدم در تو !

آهای مردم

آهای مردم ، کسی در بین شما نیست که مژده بهار دهد

دوباره باد زوزه می کشد

انگار خورشید خمیازه وار غروب می کند  

انگار همه آماده خوابند

و  رسالت من

زمانی که از عشق می گوبیم کسی مارا نمی بیند و همه مارا دیوانه می پندارند و زمانی که در جهالت مادیاتیم مارا به چشم متفکر و عارف می نگرند  و این یک قانون احمقانه غیر قابل تغییر است .