چقدر ناحق است نام بردنت !

آخر کدامین اسم تو را به خاطر می آورد

کدام  خوبی شبیه به توست

 به من بگو ! زیبایی هست که لیاقت قیاس با چشمانت را داشته باشد  

و چه رنگی می تواند ترسیم کند شاعرانه احساس با تو بودن را

راستی چه آبی شفافیفیت تو را داراست   !

و روی کدامین برف سر خوردن لذت لمس تو را دارد

نمی دانم صداقت لیاقت هم نام تو شدن را دارد یا نه

دست که به موهایت می بری

می توان حسادت را در وجود باد حس کرد

خدا هم دو سه تا آسمان جابجا می شود

 تا  ببیند

که اینبار باید برای خلق حالت دشت ها و چمن زارها

از  چه سبکی الهام بگیرد

سخن که می گویی هر چه آهنگ است مات می شود

گویی می خوابند در آغوش مادرشان بینوایانه و آرام

و از آرامش همان لحظه ها

یک جایی پیوند می خورم با بودن

خلق که نه

اتفاق می شوم شاید

مثل تمام اتفاقات عالم

خرسند نمی کنمت

اما تو بزرگواری و با یک ثانیه قهرت

نیستم نمی کنی

تا من هم بدوم و در کوچه باغ های چشمت

هر لحظه که خواستم

ستاره شکار کنم از آسمان قلبت

تا با  براقی پوستت

مسخره کنم تمام طلا ها عالم را

نمی دانی چقدر بی ارزشند عالم ها

و زمان هایشان

برای جای دادن یک لحظه از تو در خود !

ای کاش نقاشی می شدی

تا تمام هستی را نقش تو کنم

ای کاش !

همین تمام

محسن امیری بشلی