من نشسته ام کنج اتاق سکوت و به تو فکر مي کنم ، فکر آن نگاه هاي صادقانه مستم ميکند

غرق مي شوم در خيالت

وقتي به لحظه خيرت شدنت مي رسم ديگر تحمل نمي آورم سر به گريبان مي گذارم وفرارمي کنم

فرار ميکنم ، فرار مي کنم به سمت گم شدن به سمت ناکجا آباد

تا شايد آن دوردست ها فراموش کنم صداي ناز نگاهت را

در راه فقط به تو مي انديشم اي تنها پرنده ي شب آسمان فکرم

نمي داني که چقدر رنگ تو دارد صداي گذر زمان از پيچ و تاب ذهنم

نمي داني که هر شب خيالم پرنده مي شود

و روي ناودان اتاقت تا سر صبح ناله مي کند

از اين حرفها که بگذريم ، من هنوز مي دوم

خيابان خيال سرد است ، خوب ديگر زمستان از نبودنت نگاهت آغاز شده است

برف مي بارد وتمام ذهنم سپيد مي شود

رنگ روياي تو

پر مي شوم از تو و در راه سرود مي خوانم

سرود ناله هاي پر هوس گم شده ايي بهت زده که از شکوه آفتاب چشم هايش را بسته است و از فرط شادي به سمت پرتگاه مي دود .

بقيه راه را بايد دويد ديگر زمان نيست

نه ! چه بي معناست زمان در جايي که ياد تو آنجاست

بايد دويد

چون اين آدمک من است که لحظه به لحظه از ترس نديدنت مي شکند

من هنوز در راه هستم

ميدوم

مثل يک کودک

که بازي ميکند با فروغ مهتاب

وآزادانه از تمام تپه هاي "من" مي گذرد

بي آنکه از وحشت شب لحظه ايي بهراساند او را

او لبخند مي زند فقط

راه رو به پايان است

و من  لب پرتگاه سقوط ايستاده ام

همان جا يگ زير انداز پهن مي کنم

دراز مي کشم و به آسمان خيره مي شوم

منتظر براي آمدنت

يک دنيا تمنا برای هم آغوشيت

حالا ديگر شب آمده

و شهاب باران است آسمان

هر خيال تو که به وجودم مي خورد

آتش مي افروزد

و يک شهاب

وهنوز منتظرم منتظر هم آغوشي از جنس خيال

"همين تمام"

محسن اميري 

 
اگه تا آخر خوندی نظر یادت نره